Z jakiego powodu próbujesz mnie zabić?
Musieliśmy zdążyć na 20.
Annie wyprawia ci przyjęcie niespodziankę.
Możesz udawać zaskoczonego?
Jasne, stary.
- Myślisz, że będzie zaskoczony? - Będzie świetnie.
- Nie zapomnij. Zaskoczenie. - Jasne.
Patrz.
- Ale laski. - Niespodzianka!
O cholera!
To dzięki Annie.
- Mamy cię! - Co tam?
Miło cię widzieć. Chodź.
- Chodź tu. - Co?
Jestem z ciebie taka dumna.
Nie wiem, jak to zrobiłaś,
bo zawarłem umowę godzinę temu.
Właśnie. Planowałam to od tygodni.
Bo wiedziałam, że ci się uda.
Jesteś wyjątkowa, wiesz?
- Dziękuję. - Ja też.
Muszę pożyczyć go na sekundę.
Złapcie za kieliszki, bo chciałbym wznieść toast.
Za mojego przyjaciela
i pracownika, który pozyskał najwięcej środków,
Scotta Howarda!
- Przyda ci się. - Dzięki.
Dziękuję wam, że tu jesteście.
To nie tylko moje, ale nasze zwycięstwo.
Za moją żonę.
Kocham cię.
- Dzięki. - Też cię kocham.
Tak, stary!
Pamiętasz, jak rozmawialiśmy o zakupie domu w Napa?
Tak.
Na pewno chcesz to zrobić?
Zgadza się.
Chcę tego domu.
Chcę założyć rodzinę.
Chcę, żeby dzieci mogły bawić się na zewnątrz.
Mogłoby być miło.
Uciec od tego hałasu.
Tak.
Ten dom jest na sprzedaż od jakiegoś czasu.
Nie liczmy na zbyt wiele.
Wiem.
Ale cieszę się, że w końcu go zobaczymy!
WITAMY W DOLINIE NAPA
To tutaj. 6741 Arbor Road.
Oby na końcu tej drogi był dom.
Ale tu pięknie.
Jesteśmy.
Chyba nikogo nie ma.
Słyszę kogoś z tyłu.
Chodź.
Coś mi mówi, że nie dowożą tu pizzy.
- Ale ślicznie. - Patrz pod nogi.
Spójrz, kochanie.
No nie wiem.
To może być ten.
To jest niesamowite.
- Chodźmy. - Idzie tu.
- Zaczekajcie. - Musimy iść.
Wybaczcie.
Nie chciałem was wystraszyć. Mamy nagrodę za jelenie.
Zjadają całe ogrody. Zostawiają gołą ziemię.
Ale są też plusy.
Lubicie dziczyznę?
Nie wiem.
- Nie wiesz? - Nie wiem.
Jestem Charlie Peck.
Witajcie w Naparstnicy.
Scott Howard.
To moja żona, Annie.
- Miło mi. - Witam.
Pewnie chcecie obejrzeć dom?
- Tak. - Zapraszam.
Przepraszam za to.
Potem będziemy się z tego śmiać.
- Tak. - Zakochacie się w moim domu.
Wymaga nieco odświeżenia, ale musicie się zgodzić,
że ma świetny szkielet.
Macie dzieci?
Jeszcze nie.
Razem z żoną wychowaliśmy tu dwójkę dzieci.
Ellen.
Odeszła.
Zmarła na raka dwa lata temu.
Przykro nam.
Czym się zajmujesz, Scott?
Jestem dyrektorem kreatywnym w Saunders and Ruddick
w San Francisco.
To agencja brandingowa i reklamowa.
Też pracujesz, Annie?
Głównie piszę dla magazynów kobiecych.
Artykuły o niesprawiedliwości, prawach kobiet,
miłości własnej.
Piękny widok.
Mój prapradziadek zbudował ten dom w 1905 roku.
- Nigdy nie mieszkałem w innym domu. - Czemu nazywa się Naparstnica?
Cała dolina była kiedyś nią porośnięta.
Teraz jest rzadka.
Naparstnica jest trująca, prawda?
Bardzo.
Chodźcie, oprowadzę was.
Dom graniczy z leśnym rezerwatem.
Mnóstwo prywatności.
- Nikt się tu nie wybuduje. - Piękny marmur.
Gotujesz?
Jest świetną kucharką.
Wspaniałą cukierniczką. I jeszcze lepszą żoną.
Babcia uczyła mnie gotować.
- Naprawdę? - Tak.
- Piękny kamień. - Dziękuję.
- To szmaragd? - Tak.
- Kamień narodzin? - Tak.
Nie.
- Tak. - Mój też.
- Niemożliwe. - Tak.
Ale nie rozmawiajmy o wieku.
Niesamowite.
- Tak. - To dobry znak.
Dobry znak.
Tutaj rządzę, Scott.
Oglądam tu mnóstwo sportu i czytam.
Której drużynie futbolowej kibicujesz?
Raidersom.
- A ja Ramsom. - Szkoda.
- Oglądasz na tym? - Tak.
- Macie wielki ekran? - Coś w tym stylu.
Mamy tu podstawową kablówkę, ale można zamontować satelitę.
Okej.
Ma więcej broni.
- Ładna rodzinka. - Dziękuję.
Moja córka, Cassidy, chce,
żebym po sprzedaży domu zamieszkał z nimi
na Florydzie.
Twoja żona była naprawdę piękna.
Tak.
W tym domu było dużo miłości.
Nie jest tak źle.
- Chcecie zobaczyć górę? - Tak.
- Chodźcie.
Chodź.
Kochanie?
Idę. Chciałem jeszcze obejrzeć...
te wszystkie starocie.
Ale żółto.
Ten pokój nie był remontowany od 20 lat.
Stwierdziłem, że nowy nabywca urządzi go pod swój gust.
Ale ma piękny taras.
Tak.
Hej.
- Wystraszyłeś mnie. - W porządku?
Po zmroku czuć na tarasie woń nocnego jaśminu.
Istne niebo.
Bieliźniarka.
- Fajna. - Miejsce na wszystko.
To świetny pokój dla dzieci.
Najpierw był to pokój dziecinny.
Ale gdy dzieci się wyprowadziły,
przerobiliśmy go na szwalnię Ellen.
Dam wam chwilę.
Jestem zachwycona.
- Spokojnie. - Jestem spokojna.
- Całkowicie. - Okej.
Weź głęboki oddech. Dobra.
Wyprawiliśmy tu mnóstwo urodzin, przyjęć, zakończeń szkoły, ślubów,
imprez z okazji czwartego lipca.
To wyjątkowe miejsce.
Widzisz to, prawda?
Pójdę obejrzeć staw.
Charlie...
Jak bardzo jesteś zmotywowany?
Jeśli pytasz o cenę,
wynosi 3,5 miliona.
Jeśli was nie stać, nie powinniście tu przyjeżdżać.
Annie.
Jedziemy.
- Dziękujemy za pokazanie domu. - Nie ma sprawy.
Co myślisz?
To...
Może lepiej nie.
Posłuchajcie.
Miałem kupców wręcz śliniących się do tego domu,
ale jestem wymagający, a wy przypadliście mi do gustu.
Dodam meble, wyposażenie,
gobeliny i zbiję cenę o 200 tysięcy.
Możecie go mieć za 3,3 miliona.
Chcemy obejrzeć jeszcze kilka miejsc,
ale odezwiemy się.
Chcę, żebyście go kupili.
Wiem, że ona też tego chce.
Pamiętaj,
jeśli mama nie jest zadowolona, to nikt nie jest.
- Dzięki za radę. - Dobra.
Uważajcie na jelenie.
Okej.
Mówiłem, że będziecie się z tego śmiać.
- Tak. - O rany.
- Zamknąłeś przed nim okno? - Tak.
Przed mordercą Bambiego.
Co myślisz o tym domu? Magiczny, prawda?
Jeśli stary oznacza magiczny.
Daj spokój.
Naparstnica.
- Naprawdę tego chcesz, co? - Tak.
Ale ty też musisz chcieć.
To stary dom.
Będzie wymagał mnóstwa pracy. Wiesz, że się na tym nie znam.
Nie boję się pracy
i możemy nająć kogoś do pomocy.
Mówiąc szczerze, mam już tysiąc pomysłów.
Widziałem to w twoich oczach.
To nasza przyszłość.
Kupimy dom.
Potem będziemy mieli dzieci.
Będziemy mieli wszystko.
Co mogę odpowiedzieć?
W porządku.
Porozmawiam jutro z Marvinem i partnerami.
Spróbuję to załatwić.
Tak!
Możemy wprowadzić się za tydzień?
FIRMA PRZEPROWADZKOWA
To do kuchni. A to do łazienki.
Jasne? Dziękuję.
To zanieście do głównej sypialni na górę.
To małe pudełko postawimy w drugiej sypialni.
Cały twój.
Cały nasz.
Dziękuję.
Oto wielkie przekazanie.
Tu są klucze
do wszystkich drzwi i zamków. Oznaczyłem je kolorami.
Dziękuję.
- Naparstnica jest wasza. - Dobrze się nią zajmiemy.
- Trzymam za słowo. - Obiecuję.
Z ręką na sercu.
Ellen tak robiła.
Z ręką na sercu.
Masz nasze adresy mailowe.
Daj znać, co u ciebie. Prawda, Scott?
Oddzwonię później. Pa.
Mówiłem wam o zraszaczach?
- Tak. - Rzeczywiście.
Dbaj o siebie.
Baw się...
- Baw się dobrze na Florydzie. - Tak.
- Szkoda mi go. - Co?
Nie żałuj go.
Pomyśl o nas.
Okej.
Usmaż mi jajka, kobieto!
Tak!
- Udało się. - Zrobiliśmy to.
Szczęśliwa?
- Tak. - To dobrze.
A teraz zaczyna się...
nasza przygoda.
Pożegnaj się z Charliem.
Annie?
Do twarzy ci z tym domem.
Jesteś taka piękna.
Za nas.
I nasz nowy dom.
Kocham cię.
Właściciel po prostu stoi i się na nas patrzy.
Idzie w naszym kierunku ze strzelbą.
- Bam! - Okej.
- Zastrzelił jelenia za nami. - Tak.
Czy on jest obłąkany?
Jest z prowincji.
- Zapytał, czy lubimy dziczyznę. - Nie tak świeżą.
Wolałbym nie oglądać, jak ginie.
Halo?
Uważajcie na jelenie.
- Niech one uważają. - Właśnie.
Co, do cholery?
Co się stało?
Mam na siedzeniu ślad od papierosa.
Musisz rzucić palenie. To twoja robota.
To moja świątynia. Nigdy bym tu nie zapalił.
Okej.
Szlag!
Ładne pożegnanie.
Rachel, proszę, zamknij usta.
To nie ja.
A czy ja tak mówiłem?
Zasugerowałeś to.
Daj im rok. Wprowadzą się obok.
Mam nadzieję, że nie.
Jesteś okropny.
Dziękuję bardzo.
Zajmę nam stolik.
- Dobra. - Okej.
Co dla pana?
Co pani woli, czekoladę czy wanilię?
Twist.
- Twist? - Twist.
- Twist! - Wanilia połączona z czekoladą.
Czyli zmieszane.
Jak ty?
- Dokładnie. - Okej.
- Dam panu spróbować.
Chętnie.
Czyli nagle rozmowa jest zbrodnią?
Nie mam problemu z rozmową. Tylko z tym, jak rozmawiasz.
Co proszę?
Chodzi o to, jak prowadzisz rozmowę.
Zapytała, jaki chcę smak.
Zachowywałeś się, jakbyś chciał polizać.
Możemy przejść do porządku dziennego?
Może poprzytulamy się na kanapie?
Najwyraźniej nie.
Zostawiłem włączony. Wyłączałaś go?
Gdy potrzebujesz naładować baterie,
sięgasz po Recover 180.
Widzi pani?
Sprzedaje się samo, a my tylko przypieczętujemy to,
reklamując treść z butelki.
Dwa razy więcej elektrolitów i połowa kalorii.
- Scott coś wymyślił. - Muszę odebrać.
Scott wymyślił podwójną kampanię.
Nazywa się kopacz chmur...
Co się dzieje?
Nie uwierzysz.
Charlie kosi nasz trawnik.
Co?
Charlie jest na zewnątrz i kosi trawnik.
W tej chwili.
- Czemu? - Nie wiem.
Oddzwonię, kochanie.
Okej.
Charlie!
- Hej. - Cześć.
- Dzień dobry. - Co robisz?
- Co? - Co robisz?
Zauważyłem, że trawa wybujała i...
Musicie tego pilnować.
Wyręczyłem was.
Wyciągnąłeś to z garażu?
Tam ją trzymam.
Co z Florydą? Myślałam, że wyjechałeś.
Wiesz...
Przeprowadzka jest trudniejsza, niż sądziłem.
Mam sporo spraw do zakończenia. Wkrótce wyjadę.
Ciężko się pożegnać.
Na pewno.
Gdzie się zatrzymałeś?
W Royal.
To mały hotel w miasteczku.
Jasne.
Doceniam to, co robisz,
ale naprawdę nie trzeba. Poradzimy sobie.
Oto powód mojej wizyty. Spis telefonów.
Hydraulik, elektryk, numery alarmowe.
- Pomyślałem, że się przyda. - Wiesz, że mamy Internet?
Tak, ale ci ludzie znają dom
i nie obedrą was z kasy.
Tego nie ma w Internecie.
- Nie ma. - Racja.
Całkiem nieźle się spisał.
Mówił, że to prawdopodobnie ostatnie koszenie w tym roku.
Zostawił nasiona i siewnik
przy wejściu do szopy, żebyś znalazł je w kwietniu.
Masz użyć nawozu krowiego,
ale powinieneś kupić świeży.
Jasne. Gdy tylko będę robił wiosenne wysiewy.
To wszystko?
Czuję, że nie mówisz mi wszystkiego. Wykrztuś to.
Zaprosiłam go na Święto Dziękczynienia.
- Co? - Powiedziałam to nieopatrznie,
ale był taki szczęśliwy.
Nie znamy go.
Jest samotny i nie ma tu żadnej rodziny.
Wkrótce i tak wyjeżdża.
Tak.
Coś jeszcze?
Przyniesie placki.
- Przyniesie placki. - Naprawdę?
- Najwyraźniej. - To wszystko zmienia.
Doktor już jest.
Zróbmy to.
- Nie upuść. - Proszę bardzo.
- Okej. - Tak.
- Bum. Jak wygląda? - Tak!
- Dobry? - Idealny.
Udało się.
Tak...
Przestań.
Okej.
Jest morderca Bambiego.
Cześć, Scott.
- Jak tam? - Wesołego Dziękczynienia.
- Nawzajem. - Dzięki za zaproszenie.
To był jej pomysł.
- Cześć. - Witaj.
Jak się masz?
Dom jest taki ożywiony.
Dziękuję.
Proszę, obiecane.
- Świetnie. - Jabłkowy i dyniowy.
Uwielbiam dyniowy.
- Wspaniale pachnie. - Zaraz to zjemy.
- Okej. - Muszę dokończyć.
W porządku.
Wiesz, jak stworzyć dom.
- Dziękuję. - Chodź.
Pokażę ci nasze postępy.
Zostało nam kilka pokoi
- do pomalowania. - Tak.
Ale jesteśmy blisko.
- Prace trwają. - O rany.
- Tak. - O raju.
Mógłbym się w tym zgubić.
- Rozejrzyj się. - Dobra.
Annie mówiła, że twój wyjazd się opóźnił.
Spędzisz jeszcze trochę czasu w okolicy, co?
Moja córka, Cassidy,
chce wyremontować dla mnie pokój.
Musi być idealny.
Ale to cała Cassidy, córeczka tatusia.
Więc...
Proszę.
- Co stało się z gobelinami? - Z czym?
Z gobelinami, które były w domu.
To był mój prezent dla was.
Tak...
Nie były w naszym stylu.
Ale ten obraz naprawdę uszczęśliwia Annie.
Kupiliśmy go po ślubie.
Lubi go oglądać co rano
i nie dziwię się jej.
Oszałamiający, prawda?
To nie dla każdego.
Rozmawialiśmy o wymianie podłóg.
Może wybierzemy ciemne drewno,
ale jeszcze się za to nie zabrałem...
Coś wymyślimy.
I tyle.
Musimy dopasować go do siebie.
Po to tu jesteśmy.
Szczęśliwego Dziękczynienia. Za co wniesiemy toast?
Za posiłek Annie.
- Za Annie. - Za nasz nowy dom.
- Za tę ciężką pracę. - Szczęśliwego Dziękczynienia.
Tak się cieszę. Jest wspaniale.
Chcielibyśmy podziękować wam, że jesteście tu,
w naszym nowym domu, w Święto Dziękczynienia.
Gdy skończycie remont, będzie świetnie.
Doprawdy?
- Wyburzcie tę ścianę. - Absolutnie.
Marnujecie metraż.
Ta jadalnia jest mała jak na współczesne standardy,
ale jeśli zaczniecie wszystko wyburzać,
zniszczycie integralność tego miejsca.
- Domy posiadają integralność? - Oczywiście.
- Serio? - Tak.
Niektórzy ludzie jej nie posiadają.
Ale domy warte zamieszkania na pewno.
Byłem inżynierem budowlanym.
Nie wiem, czy Scott wam mówił. Jestem na emeryturze.
Budowałem drogi i mosty.
Wierzę, że w każdą z tych budowli
włożyłem cząstkę duszy.
Wierzę, że same posiadają dusze.
Bzdury.
- Mike. Przestań. - Uważam, że ma rację.
Ale czy nie tak działa świat?
Żegnamy się ze starym i wprowadzamy nowe.
Przebudujmy Taj Mahal.
To nie jest Taj Mahal.
- Jesteś trochę szalony. - Co nie?
- Masz problem? - Daj mi chwilę.
Charlie, dolej mi. Pójdę zapalić.
Jasne.
Wszystko. Dalej, kowboju.
Dzięki.
Charlie, nie!
Czemu to zrobiłeś?
- Udało się. - Super.
Brawa dla Scotta.
Proszę bardzo.
Kto pije białe?
Potrzebowałem oddechu.
Co za obiad.
- Annie świetnie gotuje. - Tak.
- Zapalisz? - Nie, dziękuję.
Rzuciłem 30 lat temu.
Gratulacje.
Musiało być ciężko oddać to wszystko.
Było.
Wierz mi.
Udało się?
Co?
Oddać to.
Scott mówił, że skosiłeś trawnik.
Ktoś musiał.
Trawa wymykała się spod kontroli.
Czyli doglądałeś tego miejsca?
Czasami tędy przejeżdżam.
I poluję.
W tych lasach.
Polujesz czasem w nocy?
Mike...
nocne polowania są nielegalne.
Okej.
- Nie znam się. - Jasne.
Co mam zrobić?
Nie chcę niszczyć trawnika.
Wrzucę go do śmietnika.
Do zobaczenia w środku.
Fajna kamizelka.
Świetnie.
To był prawdopodobnie najlepszy posiłek w tym domu.
To dobrze, bo zapakowałam ci trochę.
Zniknie przed północą.
- Jesteś prawdziwą panią domu. - Dziękuję.
Smacznego.
Miłego wieczoru.
Udanej emerytury na Florydzie.
„Miłej emerytury”.
Mike jest pijany.
- Mam teorię. - Powiedz im.
- Dobra. Powiem wam. - Dalej.
- Annie. - Co?
Ten starszy koleś przypalił mi tapicerkę.
Charlie?
Po co?
Od razu przepraszam,
ale gdy poszedłem wtedy zapalić, odlałem się na wasze róże.
- Oczywiście. - Mamy cztery łazienki...
O to chodzi.
Charlie myśli, że to jego róże. Że skalałem jego trawnik.
- Myśli, że to jego dom. - Skąd by o tym wiedział?
- Obserwuje was z lasu. - Okej.
- Daj spokój. - Okej.
Mówię ci, że jeśli poszlibyśmy do lasu,
znaleźlibyśmy dowody.
Chcesz się założyć?
- Ile? - Pięć.
Nie rób tego.
- Pięćset. Zróbmy to. - Zakład.
O Boże.
W lesie przebywa starszy obywatel. Zajmiemy się tym.
Powodzenia!
Dobra, twardzielu.
- Tak, kochanie. - To...
- Jak Scooby-Doo. - Scooby-Doo?
Czemu wynieśliście się aż tutaj? W mieście wszystko było poukładane.
Annie chciała założyć rodzinę.
Kocham ją, więc...
Co jest?
Stąd widać wnętrze domu.
Mówiłem ci.
Patrz na to.
Ścieżka prowadząca do lasu.
Dokładnie tu zastrzelił Bambiego.
Jak myślisz, gdzie jest? Chodź.
- Jesteś pewien? - Chodź.
- Ile stawiasz na to, że się zgubili? - Daj spokój.
Może powinnyśmy im dać okruszki,
żeby mogli wrócić.
Co myślisz o Charliem?
Myślę, że...
- niezłe z niego ciacho. - Co?
- Rachel. - Daj spokój.
- Też to widzisz. - Wiesz, o co chodzi?
Ma w sobie tę męskość.
Coś, co mieli nasi dziadkowie i ojcowie.
Żal mi go. Jest taki kochany.
Nasze biedne mieszczuchy.
Na pewno się zgubili.
- To wygląda jak droga pożarowa. - Wygodne, co?
Charlie tu parkuje i przechodzi przez las.
Po chwili jest u was.
Patrz, świeże ślady opon.
To mogli być myśliwi. Polują w tych lasach.
Kto to?
Wjedzie w nas?
Nie, wycofuje.
- Gonimy go? - Hej!
Kto to był?
Nie tak to sobie wyobrażałam.
Ja też.
Czuję, że to nie jest potrzebne.
Annie.
Podłączyć do linii naziemnej czy komórek?
Do komórek. Dziękuję.
- Cholera. - Hej!
- Ten koleś. - Randall!
Przestań wiercić w moim domu.
- Hej! Pracujcie dalej. - Co wy wyprawiacie?
Co tu robisz?
Byłem nieopodal na rybach. Zobaczyłem samochód ochrony.
Masz jakiś problem?
Ktoś kręci się w lesie.
To dzieciaki.
- Jakie? - Licealiści.
Zakradają się do lasu i imprezują po zmroku.
- Nie. - To nie jest konieczne.
Konieczne jest to, bym chronił swoją żonę.
Jeśli chcesz ją chronić, kup broń.
Żadnej broni na mojej posesji.
Rozumiesz?
Co masz przeciwko broni?
Wiem, do czego może doprowadzić.
Nie mówię o zabijaniu bezbronnych jeleni.
Gdy miałem 12 lat, mój brat został zastrzelony na ulicy.
Wiem, co może spowodować broń.
Przykro mi.
Baw się dobrze na Florydzie.
Randall, ostrożnie z tym pnączem.
Obrasta dom od 50 lat.
Dobrze, panie Peck.
To nie twój dom.
Kochanie, co robisz?
Nie mogę spać.
Ciągle słyszę jakieś trzaski.
To stary dom.
A stare domy trzeszczą.
Scott!
Scott?
Jedziemy! Wsiadaj!
Dajcie spokój.
Co on znowu robi?
Miał wyjechać.
Nie wiem.
Czemu jest w szopie?
- Zostań w aucie. - Scott.
- Cześć, byłem... - Odłóż broń!
Dobra. Polowałem przy strumieniu.
Jeleń zniszczył rabatę kwiatową.
- Przyszedłem tylko po ziemię. - Charlie.
Charlie...
Żadnej broni na mojej posesji. Prosiłem cię o to.
Każdy może polować przy strumieniu.
- Każdy. - Mówię ci to teraz.
Żadnej broni na mojej posesji.
- W porządku. - Nigdy.
Nie chciałem zepsuć wam popołudnia.
- W porządku. - Annie...
- Czy to świerk? - To choinka.
Nie tracą igieł aż tak szybko.
Pomogę ci. Proszę.
Użyj tego.
Proszę.
Znaleźliście dekoracje świąteczne?
Nie.
Musicie to zobaczyć.
O Boże.
Tyle na jedno drzewko?
Większość światełek jest na zewnątrz.
Kochanie, widzisz to?
- Widzę. - Łapcie.
Zanieśmy to do środka. Pokażę wam co i jak.
- Tak. - Nie.
Zajmiemy się tym z Annie w swoim czasie.
Dziękuję.
- Próbuję pomóc. - Doceniam to,
ale gdy następnym razem zechcesz wpaść,
zadzwoń albo napisz.
Nie bez zapowiedzi.
Przepraszam.
Tam, skąd pochodzicie, ludzie pewnie nie wpadają ot tak?
- Nie. - W porządku.
Uszanuję to. Bez urazy?
Bez urazy.
Wesołych Świąt, Annie.
Dziękuję.
- Jaki masz problem? - Coś jest z nim nie tak.
Dlaczego jesteś taki niegościnny?
On jest. Szpieguje nas z lasu.
Mówiłeś, że słyszałeś dzieciaki.
Ten jeden raz tak.
Po czyjej jesteś stronie?
Po czyjej stronie?
O co naprawdę chodzi?
Zachowuje się, jakby dom należał do niego.
O Boże.
Daj mu spokój.
Stracił żonę. Stracił dom.
To nasz dom.
- On już tu nie mieszka. - Rozumiem.
Codziennie jadę półtorej godziny do miasta i wracam wieczorem.
Wstaję, jadę do pracy, wracam, kładę się
i znowu rano idę do pracy.
Jak mam się tu czuć jak u siebie, skoro on nie chce odejść?
Dalej tego chcesz?
- Co? - Dalej tego chcesz?
Czego?
Tego. Naszego domu.
Potrzebuję czasu, by przywyknąć.
Bo ja uwielbiam to miejsce.
Wiem.
Okej.
Chyba wszyscy zgodzą się, że te kwartalne wyniki
są zdumiewające.
Dziękuję za świetne spotkanie.
- Dzięki. - Gratulacje.
Wszyscy sądzą, że jesteś geniuszem marketingu.
To część planu.
Powinna pani coś o mnie wiedzieć.
Jeżeli coś robię, to z pasją.
Nie będzie pani zawiedziona.
Jillian.
Idziemy później na drinka.
Chcesz do nas dołączyć?
Świąteczne życzenia, Annie.
- Charlie. - Cześć.
Cześć.
Przyniosłem wam butelkę wina
z winnicy przyjaciół.
Chciałbym zadośćuczynić za wszelkie problemy.
Dziękuję. Wszystko dobrze.
Próbowałem do niego zadzwonić.
Ale skrzynka była pełna.
- Jeśli chodzi o tamten dzień... - Tak.
To nie była twoja wina.
Brat Scotta zginął i to wytrąca go z równowagi.
- Broń... - Tak.
To musiało go zdruzgotać, rozumiem.
- Tak. - Dobrze.
Wieszasz światełka?
Tak.
- Dobra robota. - Dziękuję.
- Robisz to sama? - Tak.
Chciałbyś pomóc?
- Tak. - Nieźle.
- Praca zespołowa daje efekty. - Tak.
- Może uda się... - Gdzie jest Scott?
Nie.
- Jest w pracy. - Tak?
Wróci później.
Dziękuję ci za pomoc.
- To była przyjemność. - Napijesz się czegoś?
Może otworzę to wino?
Musi pooddychać, zanim wróci Scott.
- Świetny pomysł. - No nie?
Okej.
Nie wyglądasz mi na dziewczynę z miasta.
Widzisz to?
Dorastałam w małym miasteczku, jestem dziewczyną z prowincji.
- Naprawdę? - Tak.
Miasto jest świetne, gdy jest się młodym i samotnym,
ale chcę wychowywać dzieci w świeżym powietrzu.
- Chcecie mieć dzieci. - Tak.
- Masz kieliszki? - Tak. Wybacz.
Nikt nie mówi, jak ciężko wychować dzieci.
Przez moje przybyło mi kilka siwych włosów na głowie.
Ale mimo to są największym wyzwaniem
i największym błogosławieństwem.
Amen.
Zdrowie?
Zdrowie.
Musi pooddychać.
PRACUJĘ DO PÓŹNA. NIE CZEKAJ Z KOLACJĄ... SCOTT
Zaraz wrócę.
Okej.
Właśnie do ciebie napisałem.
Wiem, ale czemu nie zadzwoniłeś?
Jestem na głośnym spotkaniu,
nie chciałem wychodzić.
Jesteś w barze?
Na drinku z klientami.
Wiesz, dlaczego się zdenerwowałam?
Wiadomość.
Rozumiem.
To nie tak.
To część mojej pracy.
- Tak płacimy za twój dom. - Mój dom?
Annie, proszę,
- nie zaczynajmy znowu. - Nieważne.
Wybacz, że ci przeszkodziłam.
- Wszystko okej? - Tak.
Tylko Scott się spóźni.
Kłopoty w domu?
Znam to spojrzenie.
Powinienem wracać.
Nie.
Nie mogę.
Muszę wracać do Napa.
- Wybacz. - Tak będzie najlepiej.
Zatem dobranoc.
Dobranoc.
Jesteś naprawdę kochany, dziękuję.
Doceniam twoją pomoc.
- Oficjalnie, Wesołych Świąt. - Dziękuję. Nawzajem.
- Do zobaczenia. - Pa.
Brawo, Annie.
Brawo.
Annie!
Dom wygląda fantastycznie.
Jak zrobiłaś to wszystko sama?
Nie zrobiłam.
Niech zgadnę...
Charlie?
Oboje wiemy, że ty byś mi nie pomógł.
Chodzi o tę wiadomość?
Wiesz, co jest śmieszne?
Siedzę i czekam na twój telefon,
jak zwykle,
- a ty nie dzwonisz. - Siedzisz z Charliem.
- Co? - Siedziałaś z Charliem.
Nie będziemy tak rozmawiać.
Zamiast dzwonić, piszesz.
- Martwi cię wiadomość. - Co stało się ostatnim razem?
Nie mogę wypić drinka z klientem.
- Nie o to chodzi. - Ale ty możesz
popijać wino z facetem,
którego nie miałaś tu wpuszczać.
Napisałeś zamiast zadzwonić. Ostatnim razem, gdy tak zrobiłeś,
- byłeś z kimś. - Już cię przeprosiłem.
Byliśmy na terapii.
Wzięliśmy ślub.
Kupiliśmy ten dom i chcemy założyć rodzinę.
Ufasz mi?
Wiesz co?
Śpij w innym pokoju. Nie chcę o tym rozmawiać.
Wymarzone życie.
Okej.
Kochanie, co ty robisz?
Słyszałam wszystko na górze. Wystraszyłeś mnie.
Chodź tu.
Co?
Słyszałaś dźwięki?
- Tak. - Wiesz, co to było?
Myślałam, że ty.
Chyba widziałem go w domu.
- Kogo? - Charliego.
Jak miałby wejść do środka?
Zmieniłeś zamki.
Mamy system ochronny.
Okej.
Wyobrażam to sobie. Sam nie wiem.
W porządku.
Może za dużo pijesz.
Przepraszam, że cię obudziłem.
To nic.
Przepraszam cię za dziś.
Ja też.
Chodź tu.
Kocham cię.
Dobrze wyglądasz.
Dziękuję.
Może pójdziemy dziś na randkę?
Kolacja?
Pójdziemy do tej włoskiej knajpy, o której czytaliśmy.
Chętnie.
Dobra.
Mogę poprosić o średnią latte?
- Imię? - Scott.
Dzięki.
Nie chciałem się gapić. Grady Kramer.
- Kupiliście dom Pecków? - Tak.
Razem z żoną mieszkamy półtora kilometra od was.
Miło mi poznać.
Podobno kupiliście dom Charliego po okazyjnej cenie.
- Udało nam się. - Tak.
Charlie to jest gość.
Byle nie zaglądać pod maskę.
Jak to?
Wiesz, że jego żona zmarła w domu.
Tak. Miała raka.
Może miała, może nie.
Wiem tylko, że pewnego dnia
pani Charlie wzięła strzelbę pana Charliego
i wetknęła lufę w usta.
Przynajmniej tak Charlie wyjaśnił to policji.
Grady.
Średnia latte dla Scotta.
Nie wiem.
Myślisz, że to krew?
Tak.
Od kiedy jesteś detektywem?
I dlaczego chcesz mnie wystraszyć?
Przepraszam. Nie chcę cię straszyć.
- Po prostu... - Okej.
Szczegóły dotyczące śmierci Ellen są mgliste,
więc sprawdziłem w Internecie.
Prokurator rozważał oskarżenie o morderstwo.
- Morderstwo. - Czemu do tego nie doszło?
- Za mało dowodów. - Kochanie,
to nie czyni go mordercą.
Nie wiemy nic o tym człowieku,
a ja widziałem, jak na ciebie patrzy.
- Teraz chodzi mu o mnie? - Od początku.
- To niedorzeczne. - Boże. Nie widzisz tego?
Jakie to ma znaczenie? Zaraz wyjeżdża na Florydę.
Na pewno? Bo data wyjazdu wciąż się przesuwa.
Co mam zrobić?
To proste. Powiedz mu,
że nie jest u nas mile widziany.
A jeśli ty tego nie powiesz,
ja to zrobię.
- Powiesz mu tak? - Nie wierzysz?
Chodźmy na kolację.
- Spóźnimy się. - Okej.
To było to.
To miejsce trzeba zapamiętać.
Dobry makaron, dobre wino.
- Możesz prowadzić? - Nie tylko prowadzić...
Pomyślałem, że możemy jeszcze coś wypić.
Ale wszystko jest zamknięte.
- Co z hotelem Royal? - To nie jest dobry pomysł.
- Tylko zajrzymy. - Kochanie.
Zobaczymy, co porabia Charlie,
- kiedy nas nie straszy. - Kochanie, nie...
- Nie sądzę... - Tak.
Nie...
- Chodź, kochanie. - Nie.
Scott.
- Annie. - Cześć.
- Witaj. - Charlie.
- Co robicie w mieście? - Cześć, stary.
Wracamy z kolacji w Fellini.
Postawię wam drinka. Annie, co byś chciała?
Będę prowadzić.
Scott, wybierz swoją truciznę.
- Kieliszek tequili. - Wiesz co?
Nie zostaniemy zbyt długo, Scott rano pracuje.
To nic.
- Za co pijemy? - Może Florydę?
Kiedy wyjeżdżasz?
- Scott. - Nie.
Nie chcę być niegrzeczny. Ale przypomnij mi.
Twoja córka...
Gdzie dokładnie mieszka?
Fort Myers.
Możemy prosić następną kolejkę? Ja stawiam.
W porządku.
Ja sobie daruję. Wypij moją.
Tequila potrafi mnie podejść.
Ty też.
Potrafisz podejść mnie.
Jak to?
Szukasz nowej żony?
Wracajmy. Robi się późno.
Potrzebuję odpowiedzi.
To pytanie nie zasługuje na odpowiedź.
Możemy porozmawiać innym razem.
- Może wpadnę do domu? - Nie.
Nie, do cholery. W tym tkwi problem.
Nie możesz już wpadać do domu.
To może chociaż w mniej publicznym miejscu.
Trzymaj się z dala od mojej żony.
Jest zbyt miła, by sama ci powiedzieć.
Więc ja ci to mówię.
Kapujesz?
Już się nagadałeś. Chodź.
Ostrożnie na drodze.
Scott.
Żegnaj.
Muszę iść.
Chodź.
Przepraszam.
To nic.
To lekkie wstrząśnienie mózgu.
Musimy upewnić się, że nie ma obrażeń wewnętrznych.
Mogę dziś wyjść?
Zależy od wyników.
A to oznacza, że musimy pana zatrzymać na noc.
Problem w tym, że jutro pracuję.
Takie mamy protokoły.
W porządku.
Lwica biegnie w kierunku ofiary,
zebry pasącej się na stepie.
Może jedź do domu odpocząć?
Nic mi nie będzie.
- Mogę zostać. - Wiem.
Ale nic mi nie będzie.
Chcesz mnie wygonić z łóżka, żeby mieć więcej miejsca.
Nie o to chodzi.
Odbiorę cię rano po wypisie.
Zadzwonię.
Okej.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Zebra nie może uciec.
Potężne szczęki sprawnie się zaciskają,
przynosząc śmierć i mrok.
- Co tam, Scott? - Wysłuchaj mnie uważnie.
Nie mogę tego udowodnić,
ale mam przeczucie, że to Charlie mnie potrącił.
- Czemu miałby to robić? - Miałeś rację.
Ma obsesję na punkcie domu,
a teraz też na punkcie Annie.
Powiedziałeś jej to, co mnie?
Próbowałem, ale nie słucha.
Wyświadcz mi przysługę.
Poproś Briana z IT, żeby dyskretnie
poszukał wszelkich informacji o Charliem Pecku i jego rodzinie.
Muszę wiedzieć, z kim mam do czynienia.
Jeśli coś tam jest,
znajdziemy to.
Halo?
- Charlie, wystraszyłeś mnie. - Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Słyszałem o Scotcie.
Wpadłem, żeby ci to dać.
Może jesteś głodna.
- Co z nim? - W porządku.
Zatrzymają go na noc.
Gdy usłyszałem o szpitalu, przypomniała mi się Ellen
leżąca na oddziale onkologicznym.
Wracałem do pustego i ciemnego domu,
byłem przygnębiony
i samotny, więc...
Kupiłem ci pizzę ze wszystkim.
Zdejmij dodatki, których nie lubisz.
- W porządku? - Okej.
Wybacz, że cię wystraszyłem.
To nic.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobra.
Charlie.
Ta pizza jest wielka.
Chyba nie pozwolisz mi zjeść wszystkiego?
- Potrzebujesz towarzystwa? - Wejdź.
Razem z Brianem odkryliśmy, że stary Charlie
- ma kłopoty z prawem. - Co?
Jego biznes budowlany runął.
Były pozwy, rządowe prawa zatrzymania,
zarzuty o oszustwa podatkowe.
Groziło mu długie więzienie.
Nie chciał sprzedać domu. Musiał.
Wisiał wszystkim.
- Co ja zrobiłem? - Przykro mi.
Nie jest wzorowym obywatelem, którego przed nami udaje.
To nie do końca świąteczny posiłek.
Nie, ale umieram z głodu.
Gdy będziesz wracał,
zajrzyj do Annie i sprawdź, co u niej.
Upewnij się, czy wszystko dobrze.
- Pewnie. - Spoko?
Nie ma sprawy.
Kojarzysz ludzi w żółtych kamizelkach?
- Tak. - Zatrzymujących ruch?
To kiedyś byłem ja.
- Tak. - Nie.
Wyszło tak,
że zatrzymałem ruch,
a ona była w pierwszym samochodzie.
Była taka...
Co tu robi Charlie?
A ona powiedziała:
„Muszę gdzieś być”.
Podszedłem do niej...
Po 15 minutach byliśmy umówieni.
To takie urocze.
Od tamtej pory...
Świetne wino, prawda?
- Dobre. - Napijesz się jeszcze?
Bardzo chętnie.
Więc...
Annie. Nie obracaj się.
Ktoś nas obserwuje
przez kuchenne okno.
- Mam wezwać policję? - Nie.
To na pewno jakiś dzieciak,
- ale mam ich dość. - Okej.
Pójdę to sprawdzić.
- W porządku. - Dobra.
Hej!
Mike?
Charlie?
- Co tu robisz? - Wyjaśnię to.
Gdybym miał broń, odstrzeliłbym ci łeb.
Wiem, stary.
Czuję się teraz jak głupiec.
Co chciałeś zobaczyć?
- Nie wiem. - Mike.
Mike...
To nie są przedmieścia.
Tylko wieś.
Ludzie mają broń. Musisz uważać.
Wiem. Nie przynależę tutaj.
Gdzie twój samochód?
- Na końcu podjazdu. - Odprowadzę cię.
- Wystraszyłeś mnie na śmierć. - A ty mnie.
Trzęsiesz się jak osika.
Chcesz zapalić na uspokojenie?
- Nie trzeba. - Śmiało, zapal sobie.
- Nie, pójdę już... - Nalegam.
Zapal papierosa.
Mogę jednego?
Myślałem, że rzuciłeś.
Racja.
Dziękuję.
Pomogę ci.
Zachowam swojego na później.
Okej.
- Pójdę już. - Jasne.
Wierzysz w drugą szansę?
Pewnie. Każdy na nią zasługuje,
nawet podglądacze.
Nie mówię o tym, tylko o życiu.
Gdybyś stracił wszystko, co jest ci drogie,
a potem miał szansę to odzyskać,
nie zrobiłbyś tego?
- No pewnie. - Właśnie.
To tak jak ja.
Mam szansę wszystko odzyskać.
Muszę tylko
- pozbyć się Scotta. - Co...
Gdzie by cię ukryć?
- Hej. - Wszystko dobrze?
Skręciłem cholerną kostkę.
O Boże.
- Siadaj. - Chyba w coś uderzyłem.
Idiota ze mnie.
- Podnieśmy ją do góry. - Biegłem za dzieciakami.
Zahaczyłem stopą o korzeń.
Zdejmę twojego buta
- i sprawdzę, czy... - Tak.
- Zaczynam. - Okej.
Już prawie.
- Bolało? - Tak.
- Ale to nic. - Sprawdzę, czy...
Nie wygląda...
Nie widać opuchlizny.
Może wystarczy, jak dasz jej odpocząć w hotelu.
Tak.
Na pewno nie jest złamana. Dzięki Bogu.
Jeśli ją podeprzesz i trochę uniesiesz,
powinno być dobrze.
Może powinieneś pokazać to lekarzowi.
Wiesz...
te dzieciaki mogą wrócić. Może lepiej, żebym został?
Chyba nie trzeba, to dzieciaki.
Nie stanowią zagrożenia.
Nie sądzisz?
Tak.
Zgadzam się.
Muszę się umyć.
- Jasne. - Jestem brudny.
Tak mi przykro.
- Podałabyś mi buta? - Pomogę ci.
- Poradzisz sobie? - Tak...
- Muszę rano coś załatwić. - Pomogę ci.
Trudno.
- Już? - Tak.
- Pomożesz mi? - Pomóc?
- Jasne. - Tak.
Już.
Okej.
Pozwól. Idziemy.
Powoli. Dobrze.
Dodzwoniłeś się do Annie. Zostaw wiadomość.
Hej.
Jak się czujesz?
Teraz przynosisz kwiaty mojej żonie?
To naparstnica.
Od dawna jej tu nie widziałem.
Wszystko w porządku?
Znam twoją historię.
Straty, bankructwo,
dlaczego sprzedałeś dom.
Więc...
spieprzaj z mojej posesji.
Annie.
Przyjechałabym po ciebie. Wszystko dobrze?
Co się stało?
Wpadłem na Charliego. Przyniósł ci kwiaty.
- Nikt nie pukał. - Był tu wczoraj?
Wpadł sprawdzić, czy wszystko dobrze.
Sądzę, że to on mnie potrącił.
Myślisz, że próbował cię przejechać?
Tak.
Nie jest taki, jak sądzisz.
O której wyszedł Mike?
- Mike? - Tak.
Nie było go tu wczoraj.
Nie. Wysłałem go tu, żeby sprawdził, co u ciebie.
Pojechał tu prosto
- ze szpitala. - Nie było go tu, kochanie.
Byłaś tu wczoraj sama z Charliem?
- Wpadł sprawdzić, co u mnie. - Czemu?
Wiedział, że cię nie ma. Przyniósł jedzenie.
Ktoś był w ogrodzie. Okazało się, że to dzieciaki.
Dzwoniłam do ciebie kilka razy.
- Posłuchaj siebie samej. - Odesłałam go do domu.
Skąd wiedział, że mnie nie ma?
Zastanów się. Skąd wiedział?
On jest niebezpieczny.
- Bardzo niebezpieczny. - Wierzę ci, kochanie.
Jeśli się znowu pojawi,
zadzwoń po policję.
- Po prostu ich wezwij. - Okej.
Policja w Napa.
Chciałbym uzyskać zakaz zbliżania się.
Tu Mike Renfro.
Nagraj wiadomość po sygnale.
Halo?
Dzwonię do pana Scotta Howarda.
Przy telefonie.
Zna pan może adres pana Pecka,
bo nie możemy doręczyć zakazu zbliżania się.
- Co? - Nie ma go w hotelu Royal.
Jak to? Możecie sprawdzić jeszcze raz?
Przykro mi. Sprawdziliśmy ich meldunki
i pan Peck nigdy się tam nie zatrzymał.
- Brian. - Cześć, Scott.
Czy Mike się do ciebie odzywał?
Z nikim się nie kontaktował.
Co z dziećmi Charliego Pecka? Znalazłeś coś?
Długo szukałem.
Nie ma tego zbyt wiele,
ale znalazłem numer służbowy Vanessy Smith.
Jego córka ma na imię Cassidy.
Miała. Zmieniła je dwa lata temu.
Chwila.
Ellen.
Zmarła na raka dwa lata temu.
Dwa lata temu?
Tak.
Wyślij mi ten numer. Zadzwonię z samochodu.
Daj znać, jeśli Mike się odezwie.
- Halo? - Halo...
Cassidy Peck?
- Kto mówi? - Nazywam się Scott Howard,
razem z żoną kupiliśmy dom, w którym dorastałaś.
Dzwonię w sprawie twojego ojca.
Halo?
Cholera.
Okej.
Hej.
Co ty robisz?
Chciałem...
porozmawiać na osobności.
Nigdy nie mamy okazji pobyć razem.
Tylko we dwoje.
Charlie, wyjdź, proszę.
Ja...
Przepraszam,
ale nawaliłem.
Nie przewidziałem czegoś.
Ale poradziłem sobie z tym.
Chcę, żebyś wiedziała, że od teraz
zajmę się wszystkim.
Możesz słyszeć
o mnie złe rzeczy.
O nas.
Ale oni kłamią.
Chcę, żebyś wiedziała,
że wszystko, co robię,
robię dla ciebie.
Dla nas.
Myślę, że wszystko będzie dobrze.
Może...
Może porozmawiamy później?
Nie czuję się najlepiej.
Pójdę się położyć.
Tak.
Może lepiej, żebyś wyszedł i pozwolił mi odpocząć.
Racja. Jestem brudny. Pójdę się umyć.
Dobrze.
Co jest?
Nie!
Annie!
Zatrzymaj się!
Chodź tu!
Annie!
- Do kogo dzwonisz? - Już zadzwoniłam do Scotta.
- Policja już jedzie. - To chyba pierwszy raz,
kiedy mnie okłamałaś.
Puść!
Wynoś się!
Hej!
Nie, proszę!
Nie!
Pocałuj mnie.
Co?!
Halo?
Cassidy.
- Powiedz, że nie żyje. - Nie.
- Wręcz przeciwnie. - Czego chcesz?
Dzwonię, bo ciągle mówi nam, że zamieszka z tobą na Florydzie.
- Florydzie? - Tak.
Mieszkam w Maine, najdalej jak tylko się da.
Gdyby kiedyś stanął w moim progu,
zabiłabym go.
- Czemu nam tak mówi? - Bo jest patologicznym kłamcą
i potworem.
Zamordował moją matkę
i upozorował samobójstwo.
Tylko dlatego, że zagroziła rozwodem
i odebraniem mu domu.
Chodzi mu tylko o dom.
Jeśli stoicie mu na drodze, wasze życie jest zagrożone.
Nie dzwoń do mnie więcej.
Kocham cię.
Od początku czekała nas ta randka.
Dodzwoniłeś się do Annie. Zostaw wiadomość.
Annie, to ja.
Jeśli przyjdzie Charlie, nie wpuszczaj go.
Wezwij policję i zadzwoń do mnie. Okej? Oddzwoń.
Och, Annie.
Uszczęśliwię cię.
A jeśli mama jest zadowolona, to wszyscy inni też.
Zejdź ze mnie!
Złaź!
Annie?
O nie. Annie!
Annie.
Co?
To mój dom!
Annie?
Zająłem się Scottem.
Annie.
Wyjdź.
Otwórz drzwi.
Annie, otwieraj.
Otwieraj!
Annie!
Puść mnie!
Puszczaj.
Nie!
Nie walcz.
Kocham cię.
Odpuść.
Okej.
Co z tobą?
- Dobrze. - Dzięki Bogu.
O Boże. Przepraszam.
- Kocham cię. - Ja też.
- Wszystko dobrze? - Tak. A ty?
- Nic ci nie jest? - Zabił Mike'a.
- Co? - Zabił Mike'a.
Mieszkał pod domem przez cały czas.
Już dobrze.
Zaufaj mi. Nie umrzemy dziś.
Wynoście się z mojego domu!
Musimy uciekać.
Chodź.
Nie!
Gaszę światło!
Biegnij po telefon.
Nie zastrzelisz mnie.
Nie możesz tego zrobić.
Wiesz czemu?
Wiesz?
Bo nie jest naładowana.
Sprawdź w kieszeni.
Śmiało.
Miałeś jeszcze jedną.
Mam.
Dzwoń.
Dzwoń. Szybko.
- Annie. - Tu 911.
Proszę przysłać policję na 6741 Arbor Road.
- Annie, kochanie. - Proszę podać przyczynę wezwania.
Mój mąż zastrzelił intruza.
Annie.
Annie!
Nie zasługujecie na Naparstnicę!
Idź do diabła.
Tłumaczenie napisów: Inez Girek